Ericwebsite
01_Erik.Gonzalez.Brinck_Power of music

Erik Gonzales (°1950, Santiago de Chili) beschouwt zich als “kunstarbeider”: hij móét kunst maken en de bijhorende ervaring zodanig capteren dat het hem zelf als kunstenaar doet bewegen (letterlijk) en transformeren.

Erik heeft als missie om zichzelf telkens opnieuw uit te vinden (te laten “her-ontstaan”), waarbij hij “zich als een springveer voelt die samengeperst is geweest en zich nu uitrekt”. Hij zet zijn levenskracht om naar werk en probeert zijn naasten te begeesteren.

Wanneer hij in ’96 in Zaventem landt, is hij vastberaden om nooit meer alcohol te drinken of marihuana te gebruiken, deze verslavingen volgden hem al meer dan 20 jaar. Op deze dag is hij al 18 jaar clean. Hij kent Globe Aroma sinds 8 jaar en als jonggepensioneerde brengt hij er een groot deel van zijn tijd door. Hij volgt daarnaast avondlessen tekenen, schilderen en boetseren aan de kunstacademie in Brussel.

Kunst is voor hem een zaak van leven of dood. Zo staat de figuur van God en Christus vanuit de Abrahamitische traditie centraal in zijn recentste werk. Op geestig allegorische wijze verklaart hij zijn dwang tot het maken van kunst en het proces ervan: “Kunst maken is als met God aan de telefoon zijn, Hij spreekt tot mij en ik creëer. Al ‘mijn’ werken zijn dus van Hem”. Kunst moet voor Erik radicaal zijn: achter zijn praktijk tracht hij om nederig in de voetsporen van een apostel te treden. Met gevonden voorwerpen is hij “zoals een visser die wacht en niet weet wat hij zal vinden. Elke vis is een verrassing”.

Schilderkunst, assemblages, collage, potloodtekeningen en installaties van gevonden voorwerpen zijn de vormen waarin hij zich uitdrukt. De weerklank van de sociale en mondiale harmonie van het atelier in Globe Aroma inspireert Erik, waar hij naast een louter picturale vorm van expressie ook tekst gebruik.

De gevonden voorwerpen zou hij “op een tafel willen zetten om dan die tafel om te kantelen, niet om de objecten te breken, maar omdat hoe ze daar op de grond zullen komen, perfect zal zijn.” Als kunstenaar schept hij het nodige toeval om de toeschouwer te doen bezinnen over de vraag wat de werkelijkheid eigenlijk is. Hij spreekt zich nauwelijks uit over de inhoud van het werk, “kunst moet voor zichzelf spreken”.

Deze tekst kwam tot stand tijdens een gesprek tussen Erik Gonzales en Timur Zakharchev, 2022.

EN

Erik Gonzales (°1950, Santiago, Chile) considers himself an “art worker”: he must make art and absorb the experience that accompanies it in such a way that it moves him (literally) and transforms him as an artist.

Erik’s mission is to reinvent (re-create) himself over and over again, “feeling like a spring that has been compressed and is now stretching.” He puts his life force to work and tries to inspire those around him.

When he landed at Zaventem in 1996, he was determined never to drink alcohol or use marijuana again; these addictions had followed him for over 20 years. Today, he has been clean for 18 years. He has known Globe Aroma for 8 years and as a young retiree, he spends much of his time there. He also takes evening classes in drawing, painting and modeling at an art academy in Brussels.

For him, art is a matter of life and death. Thus, the figure of God and Christ from the Abrahamic tradition is at the heart of his most recent works. In a witty allegory, he explains his compulsion to make art and his process: “Making art is like being on the phone with God, he speaks to me and I create. So all my works are his. For Erik, art must be radical: behind his practice, he tries to humbly follow the steps of an apostle. With found objects, he is like “a fisherman who waits and does not know what he will find. Each fish is a surprise”.

Painting, assemblages, collages, pencil drawings and found object installations are the forms in which he expresses himself. The echo of the social and global harmony of Globe Aroma’s studio inspires Erik to use text in addition to a purely pictorial form of expression.

He would like to put the found objects “on a table and then knock that table over, not to break the objects, but because the way they get there on the floor will be perfect.” As an artist, he creates the coincidence necessary to get the viewer to think about what reality really is. He says little about the content of the work, “art must speak for itself.”

This text was born during a conversation between Erik Gonzales and Timur Zakharchev, which took place in 2022.